Bombardementen - Chrisje Martens


Tekenaar: 

“De datum van het bombardement dat ons huis op de Primulastraat trof, weet ik niet meer. Ons huis werd aan de achterzijde getroffen. Met de schade hebben we ruim een jaar moeten leven, want er waren geen bouwmaterialen voor het herstellen ervan. Tijdens het bombardement was ik niet thuis. Ik was bij de villa van de familie Keunen aan de Aalsterweg beukennootjes rapen samen met andere kinderen. Ook die plek werd getroffen door een splinterbom. Ik kreeg een splinter dwars door mijn been. Mijn vader bracht me naar het ziekenhuis dat was ondergebracht in de kleuterschool in de Seringenstraat. Het Sint Josephziekenhuis was namelijk gevorderd door de militairen. Ik kreeg er de schrik van mijn leven. In de gangen lagen doden op de grond. Zwaargewonden werden op brancards gelegd. Uren heb ik er moeten wachten, want ìk was niet zwaargewond. Mijn vader ging naar huis waar was hij hard nodig was. Een buurvrouw kwam mij bijstaan. Ik huilde alleen maar om de ellende die ik er zag. Die ervaring ben ik nooit vergeten.

Ik denk nog vaak aan de oorlog en de vliegtuigen die ’s nachts overvlogen. Ik herinner me het monotone geluid van de bommenwerpers nog zo goed. Ik werd er altijd wakker van. Ook het geluid van de V1 en de angst die je had als onverhoopt het geluid ophield. Want dan was het goed mis.” - Chrisje Martens

Bombardementen

Ook in dit thema